Vasilis Haramaras

Δεν είναι μόνο ότι δεν προλαβαίνεις.Είναι ότι κάθε μέρα μοιάζει να σε τραβά πιο μακριά από εσένα.Σαν να μην υπάρχει χώρος για όσα χρειάζεσαι αληθινά: μία στιγμή ησυχίας, ένα άγγιγμα αλήθειας, λίγη αγάπη — για εσένα. Αυτό βίωνα κι εγώ ξανά και ξανά. Έτρεχα, πάλευα, προσπαθούσα να τα προλάβω όλα. Και κάθε φορά που δεν τα κατάφερνα, κατηγορούσα τον εαυτό μου. Ένιωθα ότι κάπου κάνω λάθος. Ότι αν έβρισκα τον «σωστό τρόπο», τότε θα έπαυα να ζω με απελπισία, στρες και αδιέξοδα. Μα το «σωστό» δεν...

Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με την αναπνοή, κουβαλούσα κι εγώ πολλές πεποιθήσεις. Πίστευα ότι υπάρχει ένας «σωστός» τρόπος να αναπνέεις, ότι αν δεν το έκανα τέλεια, τότε δεν θα είχε αποτέλεσμα. Προσπαθούσα να χωρέσω τον εαυτό μου σε κανόνες και τεχνικές, με την ελπίδα ότι έτσι θα γίνω «καλύτερος». Στην πορεία όμως κατάλαβα ότι αυτή η προσπάθεια μόνο με απομάκρυνε από την αλήθεια: δεν χρειάζεται να γίνω κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαι· χρειάζεται απλώς να είμαι ο εαυτός μου. Το...

Είναι μεσημέρι στο σπίτι και, όπως κάθε μέρα, είναι η ώρα να φάμε με τον αγαπημένο μου Βασίλη. Καθώς πηγαίνω να καθίσω, βλέπω την τηλεόραση ανοιχτή, παίζει αγώνα μπάσκετ. Συνήθως, την ώρα του φαγητού η τηλεόραση είναι κλειστή και λέμε τα δικά μας στο τραπέζι. Σε κλάσματα δευτερολέπτου, πριν καν προλάβω να το συνειδητοποιήσω, αρχίζει το γαϊτανάκι μέσα μου.... «Δηλαδή θα βλέπει αγώνα μεσημεριάτικα, τώρα, την ώρα που τρώμε;», «Δεν θέλει να πούμε δυο κουβέντες μαζί, όπως πάντα, να συνδεθούμε...